به گزارش اقتصادنامه، این جمله در حالی به گوش بیمه‌شدگان می‌رسد که هدف اصلی از خرید یا استفاده از بیمه تکمیلی، پوشش هزینه‌های درمانی و پرهیز از بار مالی ناگهانی بر دوش بیمه‌گذار است؛ نه اینکه فرد در زمان نیاز، گرفتارِ بوروکراسیِ معیوبِ سیستمی شود که قرار بوده حامی او باشد.
پرسش بنیادین اینجاست که مگر نرخِ مراجعات درمانی برای یک فردِ «نرمال» در طول سال چه میزان است که سیستمِ آنلاینِ یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های بیمه‌ای کشور باید تا این حد ناپایدار و غیرقابل‌اعتماد باشد؟
بر اساس گزارش‌های رسیده، «بیمه آسیا» به عنوان بیمه‌گذارِ اصلی «صندوق اعتباری هنر»، هزاران هنرمند، نویسنده و روزنامه‌نگار را تحت پوشش دارد. اما در هفته‌های اخیر، قطعی‌های مکررِ سامانه، عملاً دسترسی بیمه‌شدگان به خدمات را مسدود کرده است. از سوی دیگر، فرآیندِ بارگذاری مدارک نیز با چالش‌های جدی روبروست؛ به طوری که بازگشتِ مکرر و بی‌دلیلِ درخواست‌ها، این شائبه را در ذهن بیمه‌شده تقویت می‌کند که گویا بیمه‌گذار عامدانه در مسیرِ پرداخت هزینه‌های درمان، مانع‌تراشی می‌کند.
شاید وقت آن رسیده باشد که مدیران ارشد بیمه آسیا، پیش از آنکه اعتبار و برندِ این شرکت در میان جامعه فرهیخته هنری و رسانه‌ای به کلی مخدوش شود، نسبت به اصلاح زیرساخت‌های فنی و تکریم بیمه‌شدگان حساسیت بیشتری به خرج دهند. تداوم این وضعیت، تنها بیمه‌شدگان را متضرر نمی‌کند، بلکه پیش از هر چیز، تیشه به ریشه‌ی اعتبارِ نامِ «بیمه آسیا» خواهد زد.
امید است مدیران بیمه آسیا و مسئولان صندوق اعتباری هنر، با ورود مستقیم به این موضوع، به سرگردانی هزاران عضو این صندوق پایان دهند.