به گزارش اقتصادنامه، آنچه در نخستین مواجهه جلب توجه می‌کرد، نه اطلاعات مالی شرکت و نه پروژه‌های آن، بلکه وضعیت نامناسب سالن کنفرانس بود؛ سالنی که قرار است یکی از مهم‌ترین فضاهای مواجهه فرابورس با سرمایه‌گذاران، خبرنگاران و فعالان اقتصادی باشد.

کف سالن به‌وضوح نیازمند نظافت بود؛ لکه‌هایی روی کف‌پوش دیده می‌شد که گویی مدت‌ها از ریختن چای، شربت یا سایر مایعات بر جای مانده و رسیدگی مناسبی به آن نشده است. بوی نامطبوع و تهویه ضعیف نیز در سالنی که با جمعیت زیادی پر شده بود، شرایط را نامطلوب‌تر کرده بود؛ تا جایی که برای برخی حاضران تنفس در فضای بسته و شلوغ سالن دشوار شده بود.

در چنین فضایی، "فکور صنعت" قرار بود خود را به بازار سرمایه معرفی کند؛ اما میزبان نتوانسته بود حداقل استانداردهای رفاهی و بهداشتی متناسب با شأن یک نهاد ملی بازار سرمایه را فراهم کند. از سوی دیگر، ازدحام جمعیت نیز بر نامناسب بودن شرایط افزود و سالن را از یک فضای حرفه‌ای برای معرفی شرکت، به محیطی فشرده و کم‌کیفیت تبدیل کرد.

این موضوع شاید در نگاه نخست جزئی به نظر برسد، اما برای نهادی مانند فرابورس، همین جزئیات بخشی از تصویر عمومی سازمان است. سالنی که محل رفت‌وآمد سرمایه‌گذاران، مدیران بنگاه‌ها، خبرنگاران و صاحبان تولید است، عملاً بخشی از ویترین بازار سرمایه محسوب می‌شود.

شاید لازم باشد فرابورس برای حفظ شأن سرمایه‌گذاران، خبرنگاران و فعالان اقتصادی، حساسیت بیشتری نسبت به نظافت، تهویه و کیفیت فضاهای عمومی خود داشته باشد. انتظار از نهادی در این سطح، فراهم کردن حداقل‌هایی است که حضور در یک نشست رسمی را به تجربه‌ای حرفه‌ای تبدیل کند.

اگر مدیرعامل فرابورس تنها یک‌بار بدون هماهنگی قبلی از سالن کنفرانس طبقه نخست بازدید کند، احتمالاً بخش مهمی از این مشکلات به‌سادگی قابل مشاهده خواهد بود.

فرابورس بیش از آنکه به هزینه‌های سنگین برای تغییر این وضعیت نیاز داشته باشد، به توجه بیشتر به جزئیات و سرکشی منظم مدیریتی نیاز دارد؛ به‌ویژه در طبقه نخست، جایی که یکی از اصلی‌ترین نقاط تماس این نهاد با افکار عمومی، رسانه‌ها، سرمایه‌گذاران و تولیدکنندگان است.