تجربه تکراری ایران این است: در ایام انتخابات، وعده‌ها رنگین‌کمانی می‌شوند. هر نامزد بسته‌ای از اعداد و آرزوها رو می‌کند؛ از کنترل تورم تا اشتغال میلیونی، از مسکن ارزان تا حل ترافیک. شعارها زیبا، پرانرژی و گاه حتی الهام‌بخش‌اند. اما همین‌که دوره مسئولیت شروع می‌شود و کار به نیمه راه می‌رسد، فضا عوض می‌شود؛ به‌جای گزارش پیشرفت، صدای آه و ناله از تنگناهای بودجه، تحریم، یا “میراث دولت قبل” بلند می‌شود. مردم می‌مانند با این پرسش که آیا اصلاً کسی این وعده‌ها را شمرده بود؟